25 april 2018

Meer dan dit is het even niet

Wat een mooi moment zondag, toen Mar belijdenis deed van haar geloof en een zegen en mooie tekst mee kreeg. Met haar deden nog drie jonge mensen belijdenis. Het heeft altijd iets ontroerends, omdat er nog een heel leven voor ze ligt en niemand weet hoe het zal gaan. God, houd U ze vast!


Gisteren kwam ik weer eens tot de ontdekking dat wanneer ik vastloop in mijn emoties of gedachten, dat ik ook daarmee naar Jezus mag gaan. Ik hoef het niet eerst allemaal weer voor elkaar te hebben en op een rijtje. Ik mag komen en zeggen: 'Hier ben ik Heer, meer dan dit is het even niet...' Waar zou ik eigenlijk anders heen moeten?
En wat ik met R. zo geleerd heb, moet ik mezelf nu weer opnieuw inprenten. Gevoelens, emoties, ze zijn er, ze horen er bij, zo ben ik gemaakt, zo heeft God het bedacht. Ik hoef ze niet weg te stoppen of me blij voor te doen als ik verdrietig ben. Maar ze hebben (Goddank!) niet het laatste woord. Nu ik dat weer helder heb, heb ik ook weer vrede in mijn hart en gedachten. 
Ik mag mens zijn en Hij zal God zijn!